Het Verhaal van de Seelbach

Jump to the Manhattan recipe

Jump to the Seelbach recipe

Alle beste cocktails hebben een lange en fascinerende geschiedenis, en de Seelbach cocktail vormt daarop geen uitzondering. Een heerlijke combinatie van bourbon, Cointreau, Champagne, Angostura bitters en Peychaud’s bitters, deze drank is terug te voeren op de tijd van de drooglegging, toen het de signature cocktail was van het Seelbach Hotel. Of dat is ons tenminste verteld…
Bartender Adam Seger krijgt de eer toegeschreven dat hij de cocktail weer op menukaarten wereldwijd bracht, nadat hij beweerde een oud recept van het beroemde hotel in Louisville te hebben gevonden. Hij vertelde het verhaal dat een pasgetrouwd stel in het hotel verbleef en op een avond aan de bar plaatsnam. Ze bestelden een Manhattan cocktail en een glas Champagne, maar de bartender had de drankjes per ongeluk door elkaar gehaald, en moest ze aan de kant zetten om opnieuw te beginnen met de bestelling. Achteraf smaakte het toevallige mengsel erg goed, en werd al snel de meest gevraagde cocktail van het hotel.

De Seelbach verscheen vervolgens in talloze cocktailverzamelingen, waaronder New Classic Cocktails (1997) van Gaz Regan en Mardee Haidin Regan, en Vintage Spirits and Forgotten Cocktails (2009) van Ted Haigh. Deze invloedrijke boeken herhaalden het verhaal van een drankje dat in 1912 werd gecreëerd, en versterkten daarmee de geloofwaardigheid van het verhaal.

Hoewel de oorsprong van veel cocktails moeilijk te bewijzen is, en velen meerdere verhalen kennen, is de Seelbach altijd een drankje geweest waarvan de geschiedenis nooit in twijfel werd getrokken. En daarom is Seger de afgelopen twintig jaar erin geslaagd de hele cocktailindustrie te laten geloven in een verhaal dat volledig verzonnen is.

De waarheid is dat de Seelbach cocktail door Seger zelf is bedacht toen hij net begon als bartender en vastbesloten was naam te maken in de branche. Hij was teleurgesteld dat een zo bekend hotel als het Seelbach geen signature cocktail op de kaart had staan. Hij had oude menukaarten van het hotel weten te vinden, die inderdaad teruggingen tot het begin van de 20e eeuw, maar geen enkele bood Seger een cocktail die de naam Seelbach waardig was. Dus verzon hij er zelf een en gaf het een interessant achtergrondverhaal, in de verwachting dat iemand hem zou vragen bewijs te leveren van zijn verhaal. Maar niemand vroeg ooit om het originele recept, en zo werd zijn leugen geaccepteerd als waarheid. Ondanks dat hij het hotel al in 2001 verliet, heeft hij nu pas het echte verhaal achter de populaire “klassieker” bekendgemaakt.

Weinigen zijn van de onthulling onder de indruk geweest, en de Seelbach zal het hotel nog jaren blijven vertegenwoordigen. Sterker nog, deze laatste wending in het cocktailverhaal maakt het alleen maar fascinerender – wie kan er nou een verhaal weerstaan dat romantiek en onhandigheid combineert met een beetje bedrog en geluk?