Gin Times

Jump to the Gimlet recipe

Jump to the Gin And Tonic recipe

Gin werd officieel uitgevonden in de 1600’s, hoewel Italianen al sinds de 11e eeuw enkele van hun eenvoudige gedistilleerde dranken op smaak brachten met jeneverbessen. Een Nederlandse arts, Franciscus Silvius, zou de drank daadwerkelijk hebben “uitgevonden”. Net als zoveel andere gedistilleerde dranken, werd gin oorspronkelijk bedacht voor medicinale doeleinden.
Dr. Silvius brouwde zijn geneesmiddel om ziekten zoals jicht en maagproblemen te bestrijden. Al snel mengden veel Nederlandse apothekers batches van dit “wondermiddel” op smaak gebracht met exotische specerijen zoals karwij, koriander en anijs. Tijdens de Tachtigjarige Oorlog merkten de Engelsen de effecten van dit geneesmiddel op en gingen ze verder onderzoeken. Deze gedenkwaardige dag markeerde het begin van zowel een zeer lange relatie tussen de Engelsen en hun gin als de geboorte van de uitdrukking “Dutch courage”.

Halverwege de 17e eeuw was gin in Engeland in de mode. Gestaag groeiend in populariteit, wordt “The Gin Craze” in het eerste deel van de 18e eeuw vaak gezien als de “hoogtijdagen” van de drank. Aanvankelijk moedigde de overheid het buitensporige verbruik aan door zware belastingen te heffen op alle geïmporteerde sterke dranken en door ongeoorloofde lokale productie van gin toe te staan. Echter, morele verontwaardiging over de duidelijk enorme toename van dronkenschap, vooral onder de armen, leidde halverwege diezelfde eeuw tot een volledige koerswijziging van de overheid.

De oorspronkelijke Gin Act van 1736, met hoge belastingen voor detailhandelaren, werd met woede en rellen ontvangen. Gedurende de rest van de eeuw wist de overheid langzaam de controle over de ginindustrie terug te krijgen en deze te reguleren, zodat de consumenten niet in feite vergif dronken, al was het wel sterk verslavend vergif.

Zoals eerder in het artikel genoemd, is gin een gedistilleerde alcohol. Gin wordt voornamelijk gemaakt van granen. Dit graan mag enige tijd fermenteren en daarna wordt de geproduceerde “mash” in een distilleerketel geplaatst. Er wordt warmte toegepast op de ketel en de alcohol lost op in damp. Terwijl deze damp opstijgt, passeert hij een soort mand gevuld met de specerijen en bessen die uniek zijn voor het recept van elk merk. Deze “geurende dampen” mogen niet ontsnappen; in plaats daarvan worden ze opgevangen. Terwijl de damp afkoelt, condenseert het gas terug tot een vloeistof. Een vloeistof met een veel hoger alcoholpercentage.

Hoewel graan en jeneverbessen twee van de bepalende ingrediënten zijn die gin maken, heeft elk merk zijn eigen recept van specerijen en planten die worden gebruikt om de specifieke smaak van hun gin te produceren. Koriander, anijs en cassis zijn ook veelvoorkomende ingrediënten. Sommige gins hebben vreemde smaakmakers zoals komkommers, rozenblaadjes en citrus.

Tegenwoordig zullen mensen niet zo snel zomaar een bar binnenlopen om gin te drinken zoals twee honderd jaar geleden, maar gin mixt nog steeds enkele van de meest klassieke cocktails. De martini, de meest stijlvolle cocktail, is slechts een scheutje vermout en een olijf om de gin te accentueren. Een ander voorbeeld is de gin-tonic. Dit is simpelweg gin en tonic water op ijs met een schijfje citroen. Tot slot is er een drankje dat de laatste jaren een opleving heeft gezien, de gimlet, simpelweg gin en limoensap.